DinBaby.com

Så bra at dere fant ut hva det var hun plagdes med, selv om det ikke var bra at det var ørebetennelse. Om du skjønner hva jeg mener:)

tenk om du hadde brukt ferber???

da hadde du hatt dårlig samvittighet da!!!

Hei Anonym :)
Klart eg hadde hatt enda dårlegare samvit dersom eg hadde brukt Ferber-metode, og det viste seg at ho var sjuk.

Må fortelle om då eldste dattera mi var lita (vel 1 år) Då lot eg henne skrike, for eg var heilt utslitt. (Må seie at ho sov ikkje frå ho var født til ho var ca 3 år)

Det viste seg faktisk at ho hadde urinveisinfekjson!! Eg var sikker på at det var trass. For ho verka ikkje sjuk, slik som ho oftast var (øyrebetendelse frå ho var berre 6 mnd) Eg var fysisk dårleg i mange dagar etterpå pga det eg hadde gjort. Derfor vil eg seie til alle som tek til med ein skrikekur: Vær så snill å sjekke om barnet er sjuk først!!

Eg er ikkje i mot å la barna skrike litt ( men aldri forlate barna til ensomheten - alltid vere i umiddelbar nærhet), men slik som mi eldste datter så var ho plaga frå ho var født. Viste seg at ho hadde ei låsning i ryggen, som gjorde at ho fekk vondt når ho låg flatt. Dette fekk vi ordna når ho var rundt 3 mnd. Vi hadde då hatt 3 mnd UTEN søvn. Einaste måten eg fekk sove på var å sitte i senga mimedan eg holdt henne. DÅ kunne eg få 2-3 timar sammanhengande om eg var heldig. Etter dette hadde vi et par mnd med nokelunde ok søvnmønster, før ho starta en lang kamp mot øyrebetendelse. Øyrene har ho vore plaga med fram til i dag, no er ho 4 år og har fjerna mandlar og polyppar, så vi håpar ting ordnar seg.

Offa, ser sjølv at eg skriv veldig innvikla no!!! Men poenget er: Sjekk at barnet er frisk før ein evt tek til med ein skrikekur. Heldigvis kjende eg igjen mønsteret frå førstemann då ho fekk øyrebetendelse første gongane. Fekk ein sterk mistanke til at Marte også var plaga med dette, og fekk meg ein akuttime på legevakta for å sjekke dette. Og det stemte!! so no har ho fått ein pencilinkur... Det som plagar meg no er at det tok nokre dagar
før eg liksom "kobla" at skrikinga og nattevåken kunne ha med øyrene å gjere.

Men ser inne på forumet at mange babyar i alderen 8-10 mnd plutseleg endrar sovemønster, og er våken om natta. Mykje kan vere at dei no har oppdaga at det er ein verden utanfor seg sjølv, at dei er eit sjølvstendig vesen, og at mor og far faktisk kan forlate dei. Vidare trur eg at dei i denne alderen byrjar å drøyme annleis (heng saman med deira oppfatning av verden). Men samtidig må dei også lære seg at mor og far er tilgjengelige sjølv om dei er ute av syne.

Så kva som er rett og gale når barnet byrjar å "trøbble" om natta er vanskelig å avgjere. Og vil nok alltid vere et diskusjonstema. Men eg trur det viktigaste vi må huske på er at alle barn er forskjellige, og det er som regel foreldrene som er dei beste til å vurdere om barnet "tåler" ein skrikekur eller ikkje. Vi må ikkje dømme andre for valga dei vel å ta. Det er vanskelig å vurdere ein familiesituasjon ut i frå eit innlegg. Alle barn er forskjellige, og noken er meir krevande enn andre.

Dette må vi også huske på når nokon spør etter råd og tips til feks god nattesøvn. Når vedkomande som spør, får eit svar så er det ut i frå andre si erfaring og kva som fungerte for dei. Då må ikkje ein tredjeperson kome inn og kritisere den som har gitt et råd eller tips. Vedkomande som spør, får sikkert mange tilbakemeldingar, og vil då ut i frå desse vurdere kva som evt vil fungere for hennar/hans familie.